Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, πέθανε με έντονους πόνους από μια σπάνια μορφή καρκίνου που παραμόρφωσε το αριστερό του μάτι, σύμφωνα με γερμανίδα επιστήμονα, η οποία υποστηρίζει πως έχει ανακαλύψει την ασθένεια σε τέσσερα γνήσια πορτρέτα του παγκόσμια διασημότερου θεατρικού συγγραφέα. Δεδομένου ότι η Εθνική Γκαλερί Πορτρέτων του Λονδίνου προετοιμάζεται να αποκαλύψει σε μια επίδειξη ότι μόνο το ένα από τα έξι πορτρέτα του Μπαρντ μπορεί να είναι γνήσια, η καθηγήτρια Χίλτεγκαρτ Χάμερσμιτ - Χούμελ, από το πανεπιστήμιο του Μάιντς, παρουσιάζει στοιχεία τουλάχιστον τεσσάρων σύγχρονων πορτρέτων του Σαίξπηρ.
Η Χάμερσμιτ - Χούμελ, που θα δημοσιεύσει τον Απρίλιο τα αποτελέσματα της δεκαετούς έρευνάς της στο βιβλίοΤο Αληθινό Πρόσωπο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ,χρησιμοποίησε τεχνολογίες απεικόνισης για να εξετάσει εννέα πορτραίτα που πιθανολογείται ότι απεικονίσουν το θεατρικό συγγραφέα. Μεταξύ των τεχνολογιών ήταν η τεχνική διαφοροποίησης παραλλαγμένης εικόνας, η φωτογραμμομετρία, το μοντάρισμα σε υπολογιστές και η ανίχνευση λέιζερ. Τέσσερα από αυτά τα πορτρέτα διέθεταν 17 όμοια χαρακτηριστικά γνωρίσματα.Τα πορτρέτα παρουσιάζουν μια διόγκωση στο ανώτερο αριστερό βλέφαρο και μια προεξοχή στη ρινική κόγχη, η οποία φαίνεται να αντιπροσωπεύει τρία διαφορετικά στάδια μιας ασθένειας. "Την περίοδο που ζούσε ο Σαίξπηρ, οι καλλιτέχνες απεικόνιζαν τα μοντέλα τους, με ρεαλισμό κι ακρίβεια, όπως ήταν τα άτομα στην πραγματική τους ζωή, συμπεριλαμβανομένων όλων των ορατών σημαδιών κάποιας νόσου", λέει η Χάμερσμιτ - Χούμελ. Ομάδα γιατρών ανέλυσε τα έργα ζωγραφικής και κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο Σαίξπηρ, που πέθανε σε ηλικία 52 ετών το 1616, έπασχε πιθανότατα από μια σπάνια μορφή καρκίνου. Σύμφωνα με τον οφθαλμολόγο Δρ. Γουόλτερ Λερκ, ο θεατρικός συγγραφέας έπασχε από καρκίνο του δακρυϊκού αγωγού, γνωστού ως σύνδρομο Mikulicz. Η προεξοχή στη ρινική κόγχη του αριστερού του ματιού ερμηνεύθηκε ως μικρός σαρκωματικός όγκος. Ο δερματολόγος Δρ. Τζοστ Μετζ διέγνωσε "χρόνια, δακτυλιοειδή δερματική σαρκοείδωση", ενώ οι κιτρινωπές "κηλίδες" στο κάτω χείλος του πορτρέτου του ερμηνεύθηκαν ως φλεγμονή του στοματικού βλεννογόνου, που δείχνει συστημική ασθένεια που προκαλεί εξασθένιση του ασθενή.
